Het begon al ‘s ochtends vroeg. We waren zo blij dat we geen spin meer hadden gespot, dat ik dacht mooi. Nog even rustig plassen, handen wassen en de bammetjes smeren voor de ochtend en middag en dan kunnen we uitchecken en gaan. De eerste twee punten waren gelukt EN de auto was al ingeladen, alleen de boterhammen moesten nog gesmeerd. Ik stap de badkamer uit en halverwege mijn verhaal tegen Jeroen stop ik met lopen en roep ik ‘Jeroen opstaan!!’. Er liep heel mooi een grote enge spin over de rand van het matras richting Jeroen en de spullen op bed. Hij voorzichtig de spullen eraf halen, ik stap naar buiten, naar de auto en Jeroen pakt de bezem voor de laatste keer om de spin uit het huisje te werken. Levend dit keer! Ik vind het knap van hem. En ik hoop maar dat er niks de koffers in is gekropen… (ja we hebben alles zo veel en lang mogelijk dicht gehad behalve vanochtend even een tijdje toen ik de spullen opnieuw erin aan het stoppen was). De boterhammen mocht Jeroen smeren in de auto terwijl ik aan het uitchecken was bij de front office.
Daarna had ik, dankzij mams vanaf thuis, een mooie route klaarstaan in google maps om van punt A naar punt B te gaan vandaag. De totale reis was 4 uur en 31 minuten rijden, met de eerste stop na een klein uurtje. Het huis van de bekende schrijver Stephen King. Toen we daar aan kwamen, en het huis zagen, zagen we ook alle auto’s die eromheen geparkeerd stonden al, en de sheriff die op een afstandje zat toe te kijken. Jeroen en ik keken even elkaar aan, en ik klikte op ‘ok’ op de navigatie. De eerste stop was helaas geen stop, dus ik reed weer rustig verder. Ik zal een mooie google search foto bij onze foto’s gooien van het huis. We hebben hem gezien en bewonderd, maar wel door er langzaam langs te rijden. (Doe maar even alsof we een hele mooie foto zelf ervan gemaakt hebben dus!)
De volgende stop zou pas over 2 uur en 38 minuten zijn (zo ongeveer) en dat was het plaatsje Gorham, waar we ook vannacht zullen verblijven. We hadden bedacht dat ik de eerste helft nog even zou rijden en dat we dan een punt zouden zoeken waar we even konden lunchen, plassen en wisselen van bestuurder. Haha! Dacht de route na 1 uur en 38 minuten. Jullie moeten plassen? Ik ga niks meer langs de route aanbieden aan restaurants! En dus tufte ik maar weer door tot we Gorham zelf hadden bereikt en de Maccie het eerste was wat we spotten. Hier zijn we uiteindelijk dan ook gestopt want van de Maccie wisten we beide 1 ding zeker: die heeft een toilet voor een pitstop! Ik een iced koffie en dubbele cheeseburger en Jeroen een rootbeer en Big Mac rijker, gingen we door naar het laatste idee van vandaag. De Sherman Adams Building vanwaar je de White Mountains route op kan rijden of met een shuttle naar boven kan. Er was mij al ingefluisterd dat dit een prijzig geintje was en het niet helemaal waard, maar vanaf dat gebouw had je al een mooi overzicht om te bewonderen.
Ik dus weer achter dat stuur, want och dat laatste stukje deed ik dan ook nog wel even! Hebben die floepdozen van een Amerikanen besloten om binnen drie jaar sinds m’n ouders hier waren die Toll Booth nog verder naar beneden te verplaatsen. Je kon dus niet eens meer bij het Sherman Adams gebouw komen zonder te betalen. Slimmeriken. We kwamen hier net op tijd achter, ik keerde om en gooide de auto neer op de parkeerplaats aan de overkant, want daar was de giftshop, en daar was internet. Ik met mams appen want check, check, dubbelcheck, misschien had ik het wel verkeerd. Nee hoor, de floeperds hebben dat ding gewoon verplaatst. Het uitzicht wat 22 minuten van ons verwijderd was, werd ons helaas dus niet gegund vandaag.
Dan maar inchecken, toch? Ietsjes te vroeg (half drie ipv drie uur) kwamen we aan bij het motel. Ik vroeg of we misschien iets eerder konden inchecken, kon die beste man heel mijn reservering in eerste instantie niet vinden. Ik begin aan mezelf te twijfelen, check de datum, check booking, check opnieuw de datum maar nee alles klopt van mijn kant… is die beste man er gewoon niet helemaal bij want na vier keer mijn achternaam spellen heeft hij dan eindelijk de reservering gevonden! Godzijdank!
Nou, geen mooi uitzicht, dan nog maar even een mooie wandeling. De trail was online al gevonden en maar 11 minuten van het motel verwijderd. 33 minuten later en drie keer de weg op- en af te zijn gereden (dit keer eindelijk Jeroen aan het stuur) , waren we er echt beide over uit dat er nergens een parkeerplaats was bij de start van de trail, alleen maar residential private property… toppie. Gelukkig had mijn brein nog een punt opgeslagen die aan de snelweg lag net voordat we Gorham in kwamen, dus via de BobTomTom daar naartoe gereden om nog even een hike van 12,4 miles te starten. Geintje natuurlijk. We zijn de trail gewoon een stukje heen gelopen en weer een stukje terug om even de benen te kunnen strekken en wat natuur op te snuiven na een vermoeiende lange dag in de auto. Inmiddels zitten we even bij te komen op bed in het motel en gaan we zo richting het restaurant wandelen. Als we daar maar wel gewoon terecht kunnen!!
Het bed ligt in elk geval zeer comfortabel, de wifi is sterk en er zijn hier nog geen spinnen gespot!
:-) In elke vakantie heb je altijd wel 1 zo'n dag, hopelijk blijft het er bij eentje ;-) En, als je nu weer een keer een film van Stephen King zie kunnen jullie wel zeggen, we zijn in Bangor, Maine geweest ;-)
BeantwoordenVerwijderenDat geeft de term "drive by" een ieder geval weer een hele nieuwe betekenis😉 Morgen hopelijk meer succes
BeantwoordenVerwijderen