Na een lekker makkelijk ontbijtje bij het hotel (ei, worstjes en mierzoete fruitloops), gingen we weer op pad. Als eerste door naar de Watkins Glen State Park voor een prachtige wandeling. Het gebied is super om te zien en ondanks de wandeling kom ik helemaal tot rust, dat is… tot we het punt aan het einde van de wandeling bereiken. De melk van de fruitloops begint zijn werk te doen en op mijn darmen te spelen. Ik kijk naar de laatste nog 100 trappen stijl omhoog, ik kijk naar achteren naar Jeroen, en ik kijk omlaag naar die rotdarmen van me. ‘Noowp, ik ga terug!’
Ik had mezelf voorgenomen om de gehele wandeling af te maken. 1,5 miles heen en 1,5 miles terug. Helaas is het niet helemaal gelukt dus! De wandeling terug namen we de Indian Trail, wat een meer bosrijk pad is en ook wat rustiger loopt dan het ruigere Gorge Trail wat we op de heenweg hadden gewandeld. Allebei helemaal top om te zien en met de Indian Trail had je mooie punten om even terug te blikken op de wandeling die je daarvoor had gemaakt.
Eenmaal bij het toilet aangekomen, bleek het uiteraard weer eens vals alarm,, maar zo gaat dat met die prikkelbare darmpies! En als er dan ook nog eens iemand naast je komt zitten, dan ben je al helemaal af natuurlijk. Dus nu stappen we de auto in om de reis te vervolgen richting Edison. Iedereen die al wel eens een verre reis heeft gemaakt, die heeft ook vast wel de nadelen van een jetlag ervaren. ‘S ochtends nemen we het er van want we staan vroeg op, ontbijten vroeg en zijn daardoor vaak de ergste drukte voor bij wandelingen door mooie gebieden. Het nadeel is echter dat je na het avondeten snel out gaat want je bent gewoon oprecht helemaal op. Zo ook gisterenavond. Waardoor ik iets belangrijks ben vergeten: het downloaden van het volgende deel van de reis op Google Maps. Shit!
Maar zoals iedereen vast ook wel weet, elk nadeel heeft ook zo zijn voordeel. Doordat ik dit gisterenavond was vergeten, had ik nu een goede reden (lees: smoes) om even een paar meter terug te rijden vanaf de Watkins Glen parkeerplaats naar de Dunkin’ Donuts die we op de heenweg hadden gespot. Terwijl Jeroen voor mij een strawberry donut en pumpkin cream cold brew bestelde, nam ik even goed gebruik van hun gratis internet door de map van Ithaca tot aan Edison te downloaden,, en nog even te appen met het thuisfront.
Het rijden zelf is ook een hele ervaring op zichzelf. We hadden vandaag 4 uur en 15 minuten te gaan, dus Jeroen begon en reed de eerste helft en ik nam het halverwege over voor de laatste helft. Heb ik natuurlijk weer helemaal niet goed bedacht want Edison ligt natuurlijk in de buurt van New York, en we kwamen er aan rond spits tijd. Je raadt het al: dat was file rijden. En hoewel ik dit van thuis wel gewend ben, is het toch net even wat anders op vreemde wegen met een vreemde auto en vreemde regels. Het ging allemaal goed en we zijn uiteindelijk, al zij het wat later dan gepland, aangekomen bij ons nieuwe overnachtingsadres, maar ik ben wel helemaal gesloopt weer van de focus tijdens het rijden.
We liggen nu even bij te komen op bed en wandelen zo nog naar de Applebee’s die hier om de hoek zit. De Walmart die we onderweg wilden bezoeken, reedt Jeroen pontificaal voorbij want jedum wat worden die slecht aangegeven zeg, dus iets makkelijks voor in de magnetron hebben we niet kunnen scoren. Daarna vlotjes de tas voor New York inpakken zodat we morgen er zo snel mogelijk naartoe kunnen en dan is het tijd voor weer een heerlijk tukkie in een veel te hoog bed 🤪
Ziet er wel mega comfy uit dat bed ;-) Gelukkig viel het mee met de darmen, geen melk meer!! En je hebt er, behalve die 104 en treden, niet veel aan gemist hoor, behalve dat je nu niet kan zeggen dat je Jacob's Ladder hebt beklommen ;-) En nu heerlijk de auto een paar dagen laten staan!! Geniet van New York.
BeantwoordenVerwijderen