Deze keer een wat kortere blog. We begonnen de dag met een zeer karig ontbijt. Ik een mislukte wafel en blueberry muffin en Jeroen een half getoaste bagel en blueberry muffin. Naast dat er ook nog eens amper zitplek was en een Aziatisch stel snel het net vrije tafeltje wilde inpikken zonder eten terwijl wij stonden te wachten (daar had ik natuurlijk even een stokje voor gestoken), waren we al vlot klaar met ons ontbijt en verblijf in Franconia. Een koude, niet geheel schone kamer. Karig ontbijt. Nachtmerries over m’n werk. Ik wilde weg hier! Maar niet voordat we nog even goed afscheid namen van Franconia zelf door in de ochtend een hike te doen die beschreven stond als easy op het internet. Easy mijn reet! Na een 1,2 miles lang klimmen en klauteren over keien en boomwortels en een modderig pad, kwamen we dan eindelijk bij ons uitzichtpunt. Heel mooi en zeker de klim waard, maar tijdens de afdaling via een andere route met wederom keien (die soms schuin naar beneden afliepen), wortels en modder stapte ik helaas verkeerd en deed mijn rechter enkel een kleine knak. Maar we moesten door want we waren nog lang niet beneden. Uiteindelijk kwamen we wel weer bij de auto terecht en was Jeroen gelukkig al helemaal ready om te rijden, want mijn enkel had nog even nergens zin in.
De overgang van Amerika naar Canada ging gelukkig een stuk soepeler, en voor we het wisten zaten we al halverwege de trip van vandaag en waren we dus al twee en een half uur onderweg. Jeroen gaf aan nog wel even door te kunnen, dus die bleef rijden. Dat vond mijn enkel niet zo erg. Jeroen ook niet, tot we bij Montreal aankwamen en de file in kwamen. Eer dat we deze drukte voorbij waren en een punt hadden gevonden om even de benen te kunnen strekken, zat er al weer zo een vier uur op voor Jeroen achter het stuur. Ik nam het daarom ook gewoon maar over voor de laatste anderhalf uur.
Je leest het al. Rijden, rijden, rijden in een wagentje was het vandaag. Uitgeteld in een veel te grote hotelkamer hebben we lekker Japans eten besteld en zitten we naar oude Friends afleveringen te kijken om bij te komen van de rit.
Wel heb ik al hele mooie verkleuringen gezien onderweg, helaas lastig om vast te leggen tijdens het rijden maar dit beloofd veel goeds voor de komende dagen in het Algonquin Park!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten