Dag 15 ~ Algonquin Park

De ochtend begint koud. Te koud. We ontwaken met een temperatuur onder de nul en vraag me niet waarom maar het eerste wat ik doe is mijn schoenen aantrekken en in m’n te koude pyjama naar buiten om te genieten van het uitzicht. Het is koud. Het vriest. Het gras bevat een laagje ijs en het water glinstert door de kou die eroverheen glijdt. Het is adembenemend. Tijd om weer lekker warm naar binnen te gaan en mijn mond te verbranden aan kaas croissantjes uit de magnetron. 

Voor deze dag is een Day Pass aangeschaft voor Algonquin National Park, maar dan wel alleen de Highway 60 route die erdoorheen loopt want elk deel van het park, en het is een bijzonder groot park, vraagt om zijn eigen Day Pass. Gelukkig stond de highway 60 pass wel bovenaan het lijstje van Must See Herfstkleuren plekken dus top! We rijden vandaag vanaf de East Gate naar binnen, naar het Visitor Centre op zo’n 10/15 minuten rijden naar de West Gate een goede 40 minuten verder en dan weer terug via dezelfde route naar de East Gate en terug naar het resort. Zo gezegd, zo gedaan. Toch?

Het was een heuse dagbesteding hoor! Even zwaaien weer naar huis vanaf het uitkijkpunt bij het Visitor Centre, daarna een wandeling van 2 kilometer naar een Lookout punt wat werkelijk langs de klif liep, dus ik heb een nieuw pad gecreëerd wat dieper het bos in. We hebben over campgrounds gereden, op parkeerplaatsen gestaan en bij een lodge geluncht. Alles om de mooie herfstkleuren in dit park zo lang mogelijk te mogen bewonderen. Naast de herfstkleuren had ik de hoop om ook een eland te spotten vandaag, want de Canadezen die tegen ons bleven kletsen op het visitor centre uitkijkpunt hadden ze al gespot die ochtend, dus ik wilde ook!! Elk meertje met wat begroeiing werd bekeken, elke auto aan de kant was een mogelijke wildspotter en elke beweging in mijn ooghoek was een beest. Helaas pindakaas, we hebben niks gespot. Wel was het heerlijk om te zien dat Jeroen er op een gegeven moment ook helemaal in mee ging. ‘Zie je al iets?’ Hoorde ik soms naast me als ik druk om me heen aan het kijken was. Of als er weer een meer aan kwam, klonk het naast me vanachter het stuur ‘nu goed opletten hoor!’ Maar helaas, we hebben ons best gedaan maar de moose mooseten ons niet hebben vandaag. 

De wekker voor morgen staat vroeg, want wie weet hebben we nog geluk in de ochtend, maar anders is het helaas niet anders. Dan bestaat ons wildlife avontuur uit eekhoors, kalkoeken en raccoon roadkill. De eekhoorns kwamen we tijdens elke wandeling wel tegen. De kalkoeken stonden soms plotseling langs de weg om zich vast voor te bereiden op komende Thanksgiving en de roadkill raccoonies maakten mij alleen maar sip , want die arme lieve beestjes wilden alleen maar over steken totdat er weer zo’n veel te snelle sjonnie voorbij sjeesde. 

Ik ga nu snel slapen, want dan valt de vroege wekker misschien nog mee!